yineyenidenhayat

Geçmiş bir bağlantıma takıldım son bir iki gündür.Onunla ilgili mailleri, mesaj ve yazıları kronolojik ve muhtevası açısından sıralamayı deniyorum.
Direkt yazmak daha kolay çoğu kez, geçmişe döndükçe bir girdap çekiyor sizi sanki...
Zihnim yoruldu dağılmaktan, erteledim yazacaklarımı, belki vazgeçebilirim de...
Hep yaşadıklarıma odaklanmayıp, başkalarının dertlerinde kendini unutmak belki de yaptığım.
Neden yaşadıklarım ya da yaşanmışlıklar, başkalarının yollarını da aydınlatabilecek ışıklara dönüşmesin ki, olabilirse...

Yazılacak şeyleri atlıyorum.Sonradan okumak hoş oluyor kendimi tanımak, yolun neresinde hangi basamakta yer aldığımı da hatırlamak açısından dahi...
Önceleri geceyarılarına kadar uğraşırdım yazmaya, şimdi daha relax davranıyorum.

Mor salkımları sevmişimdir ötedenberi.. Aşağıdaki görüntü (bende görünüyor, bir video kaydımdan eklenmiş bir kare olduğu için diğer bilgisayarlarda sorun oluşturur mu görüntülenme açısından bilemem) iki yıl önce, balkondan çektiğim bir kaydın karesi...
31 Mayıs 2009 tarihli bir günlük yazım ve sonrasını eklemek geldi içimden, gündemimin bir parçası...

Nûreddîn Cerrâhî [K.S.]'den :

EDEB
Bir talebesine yazdığı mektup şöyledir:
“Ey evlâdım! Bu söyleyeceğim edebler, Allahü teâlâyı sevmek ve O'na yaklaşmak isteyen herkese lâzımdır. Evlâdım! Allahü teâlâyı sevmek ve O’na yakın olmak isteyen herkese lâzım olan edebler şunlardır:
Az konuşmalı, az uyumalı, insanlarla lüzumu kadar görüşmeli, elemlere, musîbetlere, acılara, açlığa, insanların sıkıntılarına sabretmeli ve kendisine zulmedeni affetmeli ve ondan intikam, öç almaya kalkmamalı, kendi için sevdiğini herkes için sevmeli ve istemeli, malıyla cömertlik yapmalı, insanlardan bir şey istememeli ve beklememeli, sâdece Allahü teâlâdan beklemeli, her ihtiyâcını Allahü teâlâya ısmarlamalı. Yaptığı amellere ve kabûl olduğuna güvenmemeli bilakis “Amellerim ayıplı ve kusurludur.” demeli; şahsı ile, ibâdetleri ile, ameli ile sevinmemeli, övünmemelidir. Aksine Allahü teâlâya ve Resûlüne ve O’nun şerîatına uymakla sevinmelidir.”
..............

Nerden eser bu Pazar günü yazıma böyle başlamak, değil mi? Çok dala ilgisi olup, hepsinde yarım kalmış olmak böyle bir şey olsa gerektir zannederim.Bir de katıldığım (izlediğim) bir topluluk...
Yarım, her şeyde yarım... Yazılarımı okuyup da belki bir şey zanneden olur diye yazmak ihtiyacını duydum. Arada ileri- geri konuşurum ya hani... Bu sebepledir ki, beni tanımayanlar yazılarımı okumasınlar bâri, ben rüzgârın estiği yönde yazmadan duramıyorum kimi zaman, ne kimisi, çoğu zaman... : ) Bu ruh hâlini anlamadan okumak yanılsamalara neden olabilir, yazık değil mi?
Ân olur hiç bir şey yapmadan izlesem derim, ân olur nereye yetişeceğimi, ne yapacağımı şaşırır, hepsinden vazgeçerim, ân olur gönül rüzgârımın sürüklediği yönde ilerlemeye çalışırım.İşte bu üçüncüsüdür ki, ruhuma farklı lezzetler sunan, bakışıma farklı ufuklar açan bir yüce el' den hediye gibidir. Sarhoş gibi olur, kendimi tanıyamam. Kimselere açıklayamam, damdan düşen gerektir ki anlayabilsin az biraz hâlimden...
Yine bir sohbetindeydim birkaç gün önce, C. Sargut hanım' ın... Sohbet sonrası yanıma bir hanımefendi yaklaştı. 60 yaş, belki üzeri, özenli ve uyumlu giyimi, vakur tavrı ile girişte dikkatimi çekmiş, sonra dalıp unuttuğum bir hanım...Kalabalığın dağılmasını bekliyorum o sırada oturduğum yerde ki Cemalnur hanımla biraz sohbet edebileyim. Yanıma yaklaşıp sarılırken, kulağıma şu sözleri fısıldadı:'Muhammedî, kırık gönüllü olur!...'
O sarılırken, ayağa kalkmaya çalışıyorum bir yandan ki, insanlarla göz hizasında iletişim kurmayı severim. Bir an kısa süreli şaşkınlık yaşadım.
-'Nasıl, dedim. Nasıl hissettiniz?' O kadar mı belli oluyor diye düşünüyorum bir yandan da...
-'Kalpler arasında telgraf vardır.' benzeri bir cevaptı verdiği...
O kadar insanın arasında bir bana yaklaşıp bunları söylemesi çok şaşırtıcıydı benim için, itiraf ederim ki... Ben sarıldım bu kez ona ve:
-İsminizi lûtfeder misiniz? diye sordum.
-Estağfirullah, dedi. N..... Bu şekilde oldu ilk karşılaşmamız kendisiyle...
Cemalnur hanımla konuştuktan sonra dönüp aradığımda bulamadım, gitmişti. etkilendim doğrusu, daha yakından tanımak isterim kısmet olursa...
Bakara sûresinin ilk on âyetinin şerhi olan Bakara isimli kitabı çıktı Cemalnur hanımın. aldım, imzalattım ve aynı gün Göktürk' e gittiğimde Meryem kod adlı sevgili arkadaşıma hediye ettim. O da gitmek istiyordu ama bu aralar günü gününe uymuyor rahatsızlığı nedeniyle... Cemalnur hanıma söylediğimde, 'çok dua ediyorum onun için' dedi içten bir ifadeyle...
Meryem le bahçede oturduk.Hava güzel... Rüzgâr esiyor hafif- orta yollu...Dinliyorum kavak ağaçlarının ninnisini... Unutmuşum bu sesi, musikî gibi...Anlamaya çalışıyorum ne okuyor kâinat kitabından?
Kedileri doğum yapmıştı beş yavru kedi, binbir türlü maskaralık yapıyorlar. Kâh bahçe çitlerine tırmanıyorlar, kâh birbirleriyle şakalaşıyorlar. İçlerinden bir tanesi sarı... Menekşe renkli gözlerinde açık yeşilden bir halka var. Öylesine sevimli, ismi badem... : )
Ağaçlar çiçeklerini döküp meyveye durmuşlar, armutlar fındık iriliğinde henüz...Akasyalar büyük ölçüde dökülmüş, yine de güzeller...
Çayımızı bahçede içiyoruz kavak ağaçlarının melodisi eşliğinde... Sessizliğin sesini dinlemeyi severim. Kuşlar ötüşüyorlar ara nağme olarak...
Bir çiftlik komşularıyla tanışıyorum, daha önce söz etmişti Meryem. Çok büyük bir ev yaptırmışlar. tabanı 300 metrekare, toplamda 1050 metrekareymiş. Dönüşte birlikte kalkıyoruz, davet ediyor evlerinin önünden geçerken. Gülümsüyor, şakayla karışık:
Bir dönüm yer gezemem şimdi, başka sefere inşallah, diyorum.
Hocam geldi bu Perşembe ziyaretindeydim. Ne olur git demeyin bana diyorum. Hep siz konuşun ben dinleyeyim. Siz oturun, diyor.Gelini ve torunları var yanımızda...Ben namazımı kılayım.
Konuşuyoruz, sevgimden bahsetmeden yapamıyorum.
-Deliyim ben!.. diyorum .
-Sen, çok akıllısın diyor tebessüm ederek...
-Edebe uygun davranmıyorum, sizi incitiyor, rahatsız ediyor muyum? diye soruyorum.
-Biz şikâyetçi değiliz, halimizden memnunuz, merak etme.. yönünde oluyor cevabı.
Can dostuma soruyorum, nezâketinden mi öyle söyledi acaba? diye...
-Keyfini sür, diyor. Boşver. Öyle dediyse öyledir.
Bu Perşembe akşamı ilk kez Tuğrul İnançer ve Ahmet Özhan' ın katılımıyla gerçekleştirilen bir Mevlevî törenindeyim, Cerrahi dergâhında... İlâhiler, nefes halinde duyulan tesbihatlar, semâ gösterisi...
Çok etkilendim. benim mizacıma uygun değil diye düşünüyorum.İlk kez bu kadar huşû duyarak izlediğim bir zikir haliydi. Çok çok beğendim, etkilendim. Tekrar gitmek isterim.
Bu kadar şimdilik... Çok selâm ve sevgiler tüm gönül dostlarına... : ))
Hayat

*

Bugüne döneyim yine...
geçtiğimiz haftalarda bir kaç kez daha karşılaştık N... hanım ile...
İlkinde kartvizitimi verdim, iletişim bilgilerini verebilsin diye. İkincisinde beni aradığını ancak mesajının bana iletilmediğini anladım.
Bu kez ev tel. ini de alıp bir başka gün aradım.
Bir saati aşkın süre ile konuştuk.
Hani anlatılacak olanlar öylesine birikmiştir ki, neden ve nasıl söz edeceğini bilemez ya insan; öylesi bir görüşme oldu aramızdaki.
Kısa kısa notlar aktaracağım elimden geldiğince:

-O gün, dedim. Ne gördüğünüzü düşündünüz ki bende, o şekilde yaklaşıp, o sözleri fısıldadınız?

...................
sürecek............... (inş.)
dediğim pek çok yazımı sürdürememiş olsam da, ümidediyorum ki devamını yazabilirim.

Ayşegül bu akşam gidiyor. M.köy de buluşmak ve birkaç ziyaret var niyetimizde.
Sonrası Pierre Loti belki...

Cemalnur (Sargut) hanımla tanıştırmayı çok istemiştim onu. Telefon no su bende var ama elimden geldiğince aramamaya çalışıyorum.
Yine de dayanamayıp aradım. Önce cevap vermedi.
Az önce geri aradı kendileri...Ne zarif insan...
Aynı zerafet Göksel Baktagir de de hissettiğim..
Baktagir de, her mesajıma cevap veren, müsait olmadığı anın sonrasında da geri mutlaka dönen bir kimlik...
San'atçı sıfatının çok yakıştığını düşündüğüm insan.
Saygı ve sevgiyle anıyorum.

Cemalnur hanıma arkadaşımdan söz etmiştim.Sizinle tanıştırmayı çok istiyordum, burada şimdi, dedim.
Ne zaman gidecek, Pazartesi mi? diye sordu.
Bu akşam, diye cevapladım.
Tatildeymiş, şehir dışında.
Çok sevgilerimi iletin arkadaşınıza, dedi.

Şimdi Ayşegül ile buluşmaya gidiyorum kısmetse.
Pazar günü de bir İzmir yolculuğu, oğlum için...
Daha büyüyemeden kayınvalide olacağım sanırım. : ))
Yakışır bana ama değil mi? Hadi şımarayım biraz... : ))
Sevgiler... Güzellikler...
Huzur, iç huzuru... Olağanüstü bir şey o, hepimiz için diliyorum.
Hayat

Bir bilge, bir göletin başında oturmaktadır. Susuzluktan kırılan bir köpeğin

Vaktiyle ergin bir şeyh, yıllarca yanında yetiştirdiği müridini imtihan etmek ister. Onun eline iri bir pırlanta verip: “Oğlum” der “Bunu al, önüne gelen esnafa göster, kaç para verdiklerini sor, en sonra da kuyumcuya göster. Hiç kimseye satmadan sadece fiyatlarını ve ne dediklerini öğren, gel bana bildir.” Mürit elinde pırlanta bir bakkal dükkanına girer ve “Şunu alır mısınız?” diye sorar . Bakkal parlak bir boncuğa benzettiği mücevheri alır; elinde evirir çevirir; sonra: “Buna bir tek lira veririm. Bizim çocuk oynasın” der. Mürit teşekkür edip çıkar. Bir manifaturacıya gider. O da parlak bir taşa benzettiği mücevhere ancak bir beş lira vermeye razı olur. Üçüncü olarak semerciye gidir: Buna ne verirsiniz?” diye sorar Semerci şöyle bir bakar, “Bu der “benim semerlere iyi süs olur. Bundan “kaş dediğimiz süslerden yaparım. Buna bir on lira veririm.” Mürit en son olarak kuyumcuya gider. Kuyumcu mücevheri görünce yerinden fırlar. “Bu kadar büyük pırlantıya nereden buldun?” diye hayretle bağırır ve hemen ilâve eder. “Buna kaç lira istiyorsun?” Mürit sorar: Siz ne veriyorsunuz?” “Ne istiyorsan veririm.” Mürit, “Hayır veremem.” diye taşı almak için uzanınca kuyumcu yalvarmaya başlar: Ne olur bunu bana sat. Dükkânımı, evimi, hatta arsalarımı vereyim.” Mürit emanet olduğunu, satmaya yetkili olmadığını, ancak fiyat öğrenmesini istediklerini anlatıncaya kadar bir hayli dil döker. Şeyhinin yanına dönen mürit büyük bir şaşkınlık içinde macerasını anlatır. Şeyh sorar: “Bundan ne anladın?” Müridin verdiği cevap çok doğrudur: “Bir şey ancak değerini bilenin yanında kıymetlidir.” Şeyh ilave eder: “İşte oğlum sen de, sana verdiklerimi, bildirdiklerimi ve öğrettiklerimi onun kıymetini bilmeyenlere verme. Eğer bir kimseye mutlaka vermek istiyorsan, önce vereceklerinin kıymetini tanıt, onlara saygıyı öğret, sonra ver.” Niceleri vardır ki, nadide güllerden meydana gelen şahâne gül bahçesini, dikenli otlardan meydana gelmiş otlar sanır da çiğner geçerler.

http://bilgelikyolu.wordpress.com/2009/06/16/degerini-bilmek/#comments

Teşekkürler Sn.Yurderi, gözönünde bulunsun istedim, arada hatırlamalı...
Saygı ve sevgiler...

Yine birikti yazmak istediklerim, yine özet yayınla kendime konu ana başlıklarını hatırlatabileceğim çoğu yerde...
Can dostum' un arkadaşından sözetmiştim, Reyhan.. Bir diğeri de Ayşegül' dü. (Hanım eklerini kullanmadım, aramızda olmasa da olur, resmî ortamlarda değiliz. : )
Reyhan' la birkaç gün geçirdik geçtiğimiz haftalar içinde..
Halası ve halasının kızıyla Florya sosyal tesislerinde buluştuk ilk gün, telefon görüşmesi haricinde ilk karşılaşmamızdı.
Ortamı çok beğendim.Rengârenk çiçek düzenlemeleri, ferah mekân, denize az yukarıdan bakarak içtiğimiz çaylar...
Annemi de götürmek geçti aklımdan ilk, felç geçirdiği ve yaşlı olduğu için öylesine hoşuna gidiyor ki insanların ve çiçeklerin bol olduğu mekânlar...
Yine Reyhan ve bu kez bir Pazar günü yine aynı tesislerdeyiz. Gelinimiz ve iki yeğen de yanımızda.
Akşama yakın bir vakitten gecenin ilerleyen saatlerine kadar muhabbet...
Bir kaç düğün, gelinler, yoğun kalabalık, büyüleyici ayışığı...dolunay!...
Annemin varlığı mı ortamda bambaşka bir huzur var, bunu da Reyhan dile getiriyor.
Herkes memnun, herkes huzurlu...
Bir kez de kiraz yemeye gidiyoruz Göktürk' teki arkadaşıma Reyhan' la..
-Halandan daha çok benimle vakit geçirdin, değil mi? diye soruyorum ayrılırken, gülüşüyoruz.
Kafa dengi, uyumlu, neşeli, derinliği olan birisi o...
Bekliyor beni şimdi, can dost' la aynı ildeler. Aynı ilde Ayşegül' lerin de aileden kalma bir konakları var. Oraya götürmek için geleceğini söylemişti Ayşegül.. Küçük oğlu, o ve ben kalacağız orada diye planlar yapıldı. : )
Çok sıkıntılıydım ya geçtiğimiz aylarda, 'Dayan ne olur. Seni de alıp gideceğim, iyi gelir sana. Sık dişini azıcık daha...'
Ayşegül, mektup sevdiğimi öğrenince bana hemen mektup gönderen arkadaşım. O da dostumun dostu olup, hemen kaynaştıklarımdan.Mektubunu yayınlamak istemiştim.Öylesine güzel bir ruhu var ki onun da...
Gelmiş İstanbul' a, dün aradı beni. Yarın bir kahvaltı var onunla katılmak istediğim, Beylerbeyi' nde.
Cemalnur hanım' ın sohbetindeydim dün yine, sonra bir yemek ve kermese katıldık ve son olarak da Caddebostan Kültür Merkezi'nde bir konferans, tasavvuf musıkîsi...
Nefis bir gündü.
'Başkaları için yaşamaktır din...' diyordu konuşmacı fizikçi-mutasavvıf beyefendi.
Hani hepimiz demişizdir dönem dönem, artık kendim için de bir şey yapmak istiyorum, diye...
Bu günün şartları için kendimi oldukça yalın, düz, 'saf' bulurum. Yakınlarım dahi bu konuda uyarmışlardır.duygu dışavurumum da abartılı olabiliyor çoğu kez...
Hissettiğimi frenleyemiyorum belki de frenlemiyorum. içimden geldiği gibi oluyorum.
Doğru mu, bilmem? Yüreğimin götürdüğü yere gidiyorum ve herkesin bir yaradılışı var, karakteri... Bana uyan da bu belki, kim bilir...
Demek başkaları için yaşamak... Günümüz anlayışıyla ' enayilik' diyenlerin olabileceğini düşünüyorum.
Sevmek, faydalı olabilmek, hoşgörülü olabilmek...
Tolerans değil, Hoşgörü...
Yaradılmış her şeyi istisnasız sevmek, 'O' yarattığı için...'O' istediği için...
Ömür sermayesi bize verilmiş en kıymetli emanet ve çiçeği, börtü böceğiyle, eşyasıyla, yaradılmış her şey le birlikte O' nu anmak kulluğumuzun, yücelebilmemizin gereği...
Kalbimiz her ân O' nunla olmalı, dünyalık işlerle meşgulken bile...
Rabbimiz bize soracak geleceği muhakkak olan bir günde:
-'Ben seninleydim kulum, sen kiminleydin?' diye...
Cennet ehlinin en çok hayıflanacağı şey ise O' nu daha çok zikredememiş olmak olacak...
Şahdamarımızdan bile yakın olan O, gizlediğimizi de açığa vurduğumuzu da bilen O, O' nu lâyıkıyle anar ve onun buyurduklarını yaşamımıza dahil edebilirsek, bize dünyadayken hani şu hiç bir yerde arayıp da sürekli bulamadığımız iç huzurunu, dünya cennetini bağışlayacak olan yine O!...

Bu duygularla içerisine girmemizin şükürler olsun yine nasip olduğu bu af, merhamet ve bağışlanma mevsimi olan üç aylar' ımız ve Regaip Gecemiz mübarek olsun arkadaşlar...
Sevgiyle, iyilik ve güzelliklerde, esenlikte kalalım hepimiz, ruh ve bedenimizin güzelliğine vesile olsun dileğimle...
Hayat

Her geçen gün yeni sıfatlar yakıştırılanlardan mısınız siz de? : )
Ayaklı müzik kutusu gibisiniz siz derdi bir öğretim üyesi arkadaşım, kulakları çınlasın. Tıp doktoru kendisi, bağlama ve ud çalar. Müzik arşivim de tıp kitaplarım kadar çok yer kaplıyor diyebilen birisi sohbet esnasında..
Küçük kızım 'ayaklı kişisel gelişim kitabı' sıfatını yakıştırır.Geçenlerde bir sıfat daha eklendi ama aklımda kalmadı.
Eh, kolay değil 'ayaklı kişisel gelişim kitabı' gibi olabilmek, buyrun bakalım bugünün incileri nelermiş?
Sevgiler tüm dostlara...

Şehirlerarası bir otobüs yolculuğunda tanımıştım, Artin Usta'yı. Hayli yaşlı olmasına karşın enerjik ve dinç görünüyordu. Yolculukta laf lafı açmış, Artin Usta Kapalıçarşı'da kuyumculuk yaptığından söz etmişti. Dede ve baba mesleği olan kuyumculuğu devredecek kimse bulamadığından yakınmıştı. Söylediğine göre kapalıçarşıda altın üzerine mine işleyebilen ustalardan tek kendi kalmıştı. Gün olur işim düşer diye kartvizitini almıştım.