yineyenidenhayat

Merhaba,
Kaç gündür konuşuyor ya da yazışıyoruz seninle...
Seninle tanışma hikâyemizi ve yazışma örneklerimizi hazırlamaya çalıştım ve sana gönderdim, ne kadarının yayınlanmasını uygun görürsün bilmek ve ona göre davranmak istedim.
Sonuçta yazı hazır, ancak, öncelikle bir başka sitede yayınlamak istediğim ve bu sitenin şartları arasında yazının daha önce bir başka yerde yayınlanmamış olması da bulunduğundan, ancak yarın yayınlamayı düşünüyorum burada...
Bugünden söz edeyim biraz...Sabah, dr. randevum ertelendi.Biraz rahatsızlanmış sevgili diş dr.um, âcil şifa diliyorum.
Bu işime de geldi aslında, bir Pazar günü, keyiflice mutfağa girip, kahvaltı hazırladım, telâşsız yaptım kahvaltımı da...
Bahçeye çıkıp, frambuaz topladım birkaç tane, olgunlarından..
Aslında mevsimi ilk yazdır bildiğim kadarıyla, bizimki geç verdi biraz ve devam ediyor her gün bir tadımlık sunmaya.. : ))
Bu sabah bulutlar grimtrak, yer yer kurşuniye çalar renkteydiler.Günlerdir ilk kez, sonbahar, kendini yakından hissettirdi.
Bir yandan çay hazırlar, bahçeden toplanan biber ve patlıcanları kızartırken; bir yandan da masaya eklediğim bala yönelen arılardan kurtulmak için kapı ve pencereleri açmamaya çalışıyordum.
Yine de terasa doğru yönlendim bir...Duvar boyunca, tabandan tavana cam olan kapısını açıp, çerçeveye yaslandım bir süre..
Pergola, yağmurun içeri girmesini engellese de, serpintili yağdığında camlara kadar ulaşır yağmur damlacıkları..
Gözlerimi kapatıp rüzgârı duyumsadım önce, serin havadan içime derin nefesler çekerken yüzümde memnun bir gülümseme belirmişti.
Çıplak ayaklarla çıktım terasa,ahşap korkuluklara yaslandım, alıcı gözüyle baktım bir çevreye..Turuncu sarmaşık gülümde minicik bir gonca..Hanımeli tek dalda çiçek vermiş..Üzümler toplanmayı bekliyorlar.İncirler gün be gün yenilerini vermektemeyvelerinin..
Arthur Bell cinsi, çok hoş kokulu 'beyaz baston gül' üm, budanmayı bekliyor, yer yer yabani sürgünler vermiş köklerinden..
Kamelyalar tomurcukta..Su zambağı yerini sevmiş ve gösterişli yapraklarla taçlanmış..
Yabani otlar var, bahçe ilgi istiyor.
O ne? Ayaklarım üşüyor. Hani daha bir kaç gün öncesine kadar, taşlar sıcacık ısıtırdı ayaklarımı,yakardı da bazen..
Terlik giyiyorum, bu mevsimde dikkat şart...
Ben de inadına rüzgârlarla yarışır, denizde fırtına varken sahilde yürümeye kalkarım.Kaç kez sırılsıklam olmuşumdur. Eh, biraz macera sağlığa yararlıdır, diyelim hadi.. : ))
Bu mevsim, âh, bu mevsim.. Heyecanlandırır beni garip bir hüzünle, melânkoliyle sarmalarken...
Bahar geçti, yaz geçti, daha bir kez trekkinge katılmadım, gerçi arkadaşlarla dağlara çıktık bir kaç kez ama bir yürüyüş grubuna (tırmanma) katılmadım.
Neler geliyor aklıma neler geçiyor bir yandan...
Yıllar önce İstanbul'a vedâ ederken hissettiklerimi, sevgili peygamberimizin, hicreti sırasında Mekke için söyledikleriyle özdeşleştiriyorum:
'Sende doğdum, sende büyüdüm Mekke, (İstanbul) senden ayrılmak bana zor geliyor...'
O yıllarda okuduğum Çalıkuşu adlı romanın bir bölümü geliyor aklıma söz vedâlardan açılınca..O sayfayı işaretlemişimdir gözyaşlarıyla okurken..
Her hatırladığımda da yüreğim burkulmuştur, aynı tâzelikte yarayla...
Hayatta en çok içimi acıtanlar vedalaşmalar olmuştur.Çocuk yaşlarımdan itibaren öyle çok veda sahnesi yaşadım ki..
Katılaştığımı zannettiğim halde bakıyorum ki "öz" de duygular iç burkar gibi, çoğu kez gözlere de yansıtıyor izlerini..

Yıllar önce bana da gurbet yolu göründüğünde okurken çok duygulanmıştım.Çalıkuşu'ndan kısacık bir bölüm,yıllardır neredeyse kelime kelime hatırladığım:

"İçinde çok acı saatler geçirmiş olmama rağmen küçük odamdan âdeta hüzünle ayrıldım.Mektepte bize bir şiir ezberletmişlerdi.
İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış.
Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!"

Derin bir iç geçiriyorum yine...

Bugün seninle konuşurken, sevdiğim insanlara söylediğim bir söz geldi aklıma, sana da söyledim bunu..
'Kek yaparken, bir yöntem de, kabartma tozu ya da karbonatı, bardağa sıkılmış yarım limon suyu içine ekleyip, daha köpürürken, kek hamuruna katıp karıştırmaktır.
Daha eklediğiniz anda, efervesan tabletler ya da granüller gibi cızırdayan bir sesle coşuverir sanki köpükler..
Seni düşündüğümde de yüreğim, aynı içine karbonat atılmış limonata gibi coşkuyla kabarıyor...'
Cemal Sâfi' den söz ettik.Ne çok sevdiğim şarkı sözü, onun şiirlerinden uyarlamaymış meğer, gördüğümde nasıl da şaşırmış, hayrete düşmüştüm.
Necip Fâzıl, dedim ve 'Bekleyen' adlı şiirinden söz ettik.

Bekleyen

Sen, kaçak bir ürkek ceylansın dağda,
Ben, peşine düşmüş bir canavarım!
İstersen dünyayı çağır imdada;
Sen varsın dünyada, bir de ben varım!

Seni korkutacak geçtiğin yollar,
Arkandan gelecek hep ayak sesim.
Sarıp vücudunu belirsiz kollar,
Enseni yakacak ateş nefesim.

Kimsesiz odanda kış geceleri,
İçin ürperdiği demler beni an!
De ki: Odur sarsan pencereleri,
De ki: Rüzgar değil, odur haykıran!

Göğsümden havaya kattığım zehir,
Solduracak bir gül gibi ömrünü.
Kaçıp dolaşsan da sen, şehir şehir.
Bana kalacaksın yine son günü.

Ölürsün... Kapanır yollar geriye;
Ben mezarla sırdaş olur, beklerim.
Varılmaz hayale işaret diye
Toprağında bir taş olur, beklerim...

Necip Fazıl Kısakürek

Beni etkileyen pek çok şiiri var ama bir tanesini aşağıya kopyalıyorum:

HATRINA DÜŞECEĞİM

Kopkoyu bir sis içinde bir akşam
Hatırına düşeceğim belki
Bir an ıslayacak yağmur yüzünü
Birden o tatlı demleri hatırlayacaksın
Sonra sıcak yatağında uzun uzun
Ağlayacaksın Ağlayacak.!

Boğazında bir şeyler düğümlenecek
Ah yanımda olsaydı diyeceksin
Tüm yıldızlar gülecek haline Ay'da göz kırpacak
İliklerine işleyecek bensizlik
Kahrolacaksın...!

Bir sigara tüttüreceksin ihtimal
Ufku seyredeceksin saatlerce
Bir rüzgar kopçalayacak yüzünü
Sonra hayalim gelecek karşına
Bir Şiirimi mırıldanacaksın
Hıçkıracaksın..!

Gönlünden atamadığın gibi kafandan da
Silemeyeceksin beni düşlerine gireceğim her gece
İnce bir hüzün bürüyecek yüzünü
Ve çırılçıplak gerçekleri o zaman
Anlayacaksın..!

Sonra bir şeyler yazmak isteyeceksin
Kafan gibi kaleminde işlemeyecek
Unutmak isteyeceksin her şeyi
Ama unutamayacaksın hiç bir şeyi
Kıvranacaksın.!

Necip Fazıl Kısakürek

İyisi mi burada bir soluklanayım. Görüşeceğiz daha değil mi, inş. : ))
Sevgimle...

Özel bir durum olmadıkça, hiç bir msn adresimi açmam. Çok vakit aldığını düşünüyorum msn sohbetlerinin...
'Geyik muhabbet'iyse hele, hepten uzak olmalı benden...
Telefon görüşmesini tercih ederim, msn' de görüşmem gerekiyorsa sesli görüşmeyi tercih ederim.
Yeterince yazdığımı düşünüyorum zaten, fazlası 'doz aşımı' na girebilir, 'antidot' unu da bilmiyorum. : )
Akşam, saat 19..  suları...
Önümde farklı pencereler açık; okuyor, notlar alıyorum.
Hikâyenin devamında, nedenini anlatacağım, msn' de çevrimdışı görünüyor, oturum açanı görebiliyorum.
Evet, işte o... Oturum açtı.
Çevrimiçi olarak durumumu değiştiriyorum.

Aşağıdaki satırların ve bu hikâyenin yayınlanma nedeni nedir? Nedir beni, bunları yazmaya iten sebep?
Benzeri yazışmalarım olmadı mı?
Oldu...
Çok etkileyici hikâyeler benimle paylaşılmadı mı?
Paylaşıldı...
Hepsi bende kalmadı mı?
Kesinlikle...

Gülenaz, ne var sende, ayrıcalığın ne senin? Niye dokundu hikâyen yüreğimin tâ derinine?
Beni bu kadar etkileyecek insanlar az çıkar. Hassas olduğum doğrudur ama bu derecede etkilendiğim insan sayısı çok fazla değildir.
Hikâyen mi yoksa bunları onurla karşılaman mı?
29 yaşa yakıştıramayacağım kadar sağlam bir karakter yapısı, kendimde de olduğunu düşündüğüm çok güçlü onur duygusu mu?
Sende benden bir şeyler var, belki bende senden?

Yazılarınla tanıdım seni, ilk olarak... Sesindeki duyguyla bütünleştirmeye çalıştım sonra, yazdıklarını...
Karakterinin güçlülüğünü, tevekkülü hissettiren, yanılmıyor olduğuma inandıran tonlaman, vurguların...
Şaşkınım, inan...

Önce akşamki görüşmemiz... Sonrasında tanışma hikâyemizi anlatacağım.


Oturum Başlama: 05 Eylül 2007 Çarşamba
Eylül      (...............@ hotmail.com )
gülenaz  (............@ hotmail.com)
(19:08) Eylül               : Merhaba..
(19:09) gülenaz           : Merhaba nasılsınız?
(19:10) Eylül               : sağolun, iyi olacağız inş.  
(19:10)  gülenaz          : İnşallah. Ne güzel sizinle buluşabilmek
(19:10) Eylül               : mikrofonunuz varsa ve müsaitseniz sesli görüşme başlatabiliriz.
(19:11) Eylül               : sağolun.. Benim için de öyle..
(19:11) gülenaz           : Çok sevinirim
(19:11) gülenaz        aranıyor...

(19:12) Eylül               : yanıtladınız mı?

(19:12) gülenaz           : Yanıtlamaya çalıştım ama açılmadı
(19:12) Eylül               : İsterseniz siz davet edin.
(19:13) gülenaz     sizi arıyor.

(19:13)gülenaz             : Şu anda arıyorum
(19:13) Aramayı yanıtladınız.
(19:44) gülenaz  : Şu anda (...özel........... ) çok rahat konuşamıyorum
(19:44) Eylül durumunu Çevrimiçi olarak değiştirdi
(19:45)gülenaz  : Ben çok üzülüyorum sizi saatlerce dinleyemediğim için
(19:46) gülenaz  : (.............................) Karşımdaki şahsın özeli, boş bırakılmıştır.
(19:46) Eylül  : o da olacak inşaallah
(19:46) gülenaz  : Ben sizinle karşılaşmamızın hikmetini anlamayı Rabbim nasip etsin diye dualar ediyorum
(19:46) Eylül  : hattâ yüzyüze de görüşeceğimize inanıyorum bir gün..
(19:47) gülenaz  : Çooooook isterim
(19:47) Eylül  : Allah c.c razı olsun.
(19:47) gülenaz  : Şu an size sarılabilmeyi ne kadar çok isterdim
(19:47) Eylül  : sizi bir kat daha sevip bağlandım şimdi..
(19:47)gülenaz  : affedin
(19:47) Eylül  : sarıldım bile ben size..
(19:47) Eylül  : hissedebilirsiniz
(19:47) Eylül  : ruhlarımızla sarıldık biz..
(19:48) gülenaz : Benim bu kadar uzaktan yüreğimi okuyabilmenize şaşkınım
(19:48) Eylül  : Allah c.c ın bir lütfu..
(19:48) Eylül  : bende bir şey yok..sevgiden başka..
(19:49) gülenaz  : pek çok iltifat aldım duygularımı yansıtış tarzımla ilgili olarak. Ama inanın hiçbir iltifatın içinde sizin samimi ve dupduru gülüşünüzü hissetmedim
(19:49) Eylül  : Birbirimize dua edelim.O' nun rızası için..
(19:49) gülenaz : inşallah
(19:49) Eylül  : Yine görüşeceğiz inş.
(19:50) Eylül  : benim için özel olduğunuzu unutmayın ltf.
(19:50)gülenaz  : İnşallah (.....özel.............)
(19:50) Eylül  : âmin..
(19:50) Eylül  : cân-ı gönülden, bir tanem..
(19:51) gülenaz  : Çok teşekkür ederim, sabrınız, yakınlığınız, içtenliğiniz için...  
(19:51) Eylül  : hepsi gönülden ve zevkle inanın..
(19:52)gülenaz  : Allah razı olsun  
(19:52) Eylül   : Sizi O' na emanet ettim, görüşmek üzere inşallah..
(19:52) gülenaz  : Sizden kopamayarak, görüşmek dileğiyle.. Saygılar...  
(19:52) Eylül  : Bil mukabele..
(19:53) Eylül  : Unutmayın sizinleyim ve unutmayın, Allah c.c bizimle..
(19:54) gülenaz gönderdi : Siz hep benimle olduğunuz sürece unutmayacağıma söz veriyorum

  
Gelelim hikâyemize...
Önce, bir site kuruyorum. (Nedenlerine değinmeyeceğim burada )
Bu arada farklı sitelerde de yazıyorum.
Yazdığım bir diğer siteye, yeni bir üye kaydoluyor, yazdıkları ve yaklaşımı değişik, oldukça mantıklı, sağlam yaklaşımı var.
Cevap yazıyorum, o da benden etkileniyor.
Yazdıklarımın, kendisini çok yakından tanıyan bir kişisel gelişim uzmanının söyledikleriyle tıpatıp aynı olduğunu belirtiyor.
Bakıyorum ki, üye olup, benim sayfamda da yazmaya başlamış. Ben de onun bölüm yöneticiliği yaptığı sitede, onun bölümünde yazmaya başlıyorum.
Bulimia ve anoreksiya hastalığı ve hastalarıyla tanışmam bu döneme denk düşüyor.
Forumda başka bölümler de var, ancak, bana hitap etmiyor, o kadar bol vakit  ayırıp, çok fazla yere bölünemiyorum da zaten.
Bir gün, bir başka başlıkta Gülenaz'ın yazısı çarpıyor gözüme…
Önce, neden bahsettiğini anlayamıyorum.Sonra, bakıyorum ki engelli bir evlâdı olan, gönlünün güzelliği, yazdıklarında da şekillenen bir anne o…


***


Blogda şu anda taslak haline çektiğim bir yazımı, aşağıya alıntıladım. Onunla yazışmamızın gidişatına göre yol haritası belirlemeyi düşünüyorum, birlikte karar vermemiz doğru olacak zannederim. Ya özelde kalacak ve adı bir daha satırlarıma yansımayacak ya da? …
Zaman...
Neler yaşayacağız bakalım?

Hazan Mevsimi...

Makam: Nihâvend
Usûl: Düyek
Beste: Şekip Ayhan Özışık
Güfte: Şekip Ayhan Özışık

Yine hazan mevsimi geldi
Yine yapraklar rüzgârların peşi sıra gidecek
Yine deli gönlüm, yine bu mevsimde
Hicranını yalnız başına çekecek
Hüsranını yalnız başına çekecek

Geleceksin belki de, o zaman
Ne o yapraklar, ne o rüzgârlar ve ne ben olacağım
Yine deli gönlüm, yine bu mevsimde
Hicranını yalnız başına çekecek
Hüsranını yalnız başına çekecek

Hiçbir zaman " Beni neden dünyaya getirdin? Benim için ne yaptın ki? Söylesene sana bakmak için mi doğdum ben? Senin istediğin mesleği seçmek zorunda mıyım? Annesin tabi yapacaksın, Benim için değil kendin için yaşa beni rahat bırak, " gibi cümlelerin muhatabı olmam gibi bir ihtimal görünmüyor.

     Özel çocukların annelerinin yaşadığı en büyük lütuftur bu.

     Nankör evlat olabilmek için, kalbini kaybetmiş bir beyine sahip olmak gerekir. Bizim çocuklarımız ise kayıplarının farkında olmayan sevgiyle dolu bir yüreğe sahiptir. 

     Bu güzellikleri yaşarken nasıl ateşten bir sınavdan bahsedebilirim?
  


Temmuz 12, 2007, 12:19:33

Neyi arıyorsan sen o'sundur" der Mevlana…

Zulmün peşindeysen zalimsin, aşkı arıyorsan âşık…
Elinden tuttuğumuz her sevgili, bizi sürükleyip, kendi iç dünyamızın derinliklerinde bir keşif gezisine çıkarır. Her ilişki, benliğimizde bir kazıdır aslında, her sevda ruhumuzun bir başka yüzü… Her askta kendimizi ararız; o yüzden bulduklarımız, benzerimizdir. Resimlerini yan yana koyun sevdiklerinizin ve dikkatle bakin yüzlerine, onların suretlerinden kendi yüzünüz bakacaktır size…

Ask denilen kaleydoskopun buzlu camına gözünüzü dayadığınızda, bin bir camın rengârenk ışıklar saçarak döndüğünü ve her seferinde bambaşka şekiller ördüğünü görürsünüz. Her camda, farklı bir renginiz vardır; her şekilde sizden bir parça… Aşklarınız hülasanızdır.
Sevdiğiniz her adam, beğendiğiniz her kadın farklı ruh hallerinizi ele verir; arada bir çevirdiniz mi kaleydoskopu, cam parçalar yer değiştirip yeni şekiller alır; hepsi siz…

Sevgilinizin gözlerindeki dolunay, sizdeki ışığın yansımasıdır aslında; dilindeki sizin ilhamınız, tenindeki sizin ısınız…

Yoksa hâlâ bir sevdiğiniz, o henüz kendinizi bulamadığınızdandır…
............................................(Alıntı, C.Dündar)

Merhaba arkadaşlar,
Sevgili Gülenaz,
Öncelikle 'sayın' ifadesini kaldıralım mı aramızda, sonuçta makam odalarımızda değiliz, en azından ben daha samimi ifadelere alışkınımdır, tabii sizin için de bir sakıncası yoksa..

Yazılarını alıntıladığım yazarların tüm görüş ve düşüncelerine katıldığımı belirtmez bu tercihim..Yalnızca bana da doğru imiş gibi görünen yazılardır alıntıladıklarım, bu düşünceye katılıyorum demektir amacım.
Neden yukarıdaki gibi bir giriş yapmayı seçtiğime gelince..
Sizde benden bir şeyler varmış gibi hissettim, belki bende sizden... Zaman zaman karşılaştığım insanlara farklı bir yakınlık hissetmişimdir. Şu an itibarıyla böyle hissediyorum, bir 'ruh ikizim' varmışçasına...
Hissettiklerimi dile getirmekten çekinmem, şimdiye kadar da sorun oluşturmamıştır bu özelliğim..
Emin olunuz ki düşüncelerinize hayranlık duymamak elde değil..
Ayrıca güzel duygu ve düşünceler de karşılıklı, buna inanmanızı isterim..: ))

Haklısınız..Eylül' de filizlenen bir 'hayat' ...17 Eylül doğum günüm.Severim Eylül' ü..Kâinat tablosunu oluşturan o yüce ressam ne duygu yüklü renk ve desenlerle donatmış, inceden inceye işlemiştir görkemli bir tabloyu daha..!
Sarıdan kızıl tonlarına, turuncudan yeşile geçişler..ılık yağmurlar ve hazân yüklü bulutlar..Yaklaşmakta olan kış mevsiminin ilk öncüleri, habercileri olurlar, değişen duygular, yaşanılanlar gibi..Ömrün de mevsimleri gibi...

Hayat' a gelince… Beni tanıyan insanlardan ilk duyduğum söz:
'Ne kadar da hayat dolusunuz. ' olmuştur genelde... Bulunduğum ortamı genelde hareketlendirir, canlandırırım. Bu özelliğimi de severim.  

'Söz üstadı' yakıştırmasını yapmışsınız, teşekkür ediyorum güzel görüşünüz için…Aklıma bir tanıdığın sözlerini getirdiniz:
'İnsanlar sizi çabucak benimsiyorlar. Ruffles şişmanlatmıyor, deseniz satışlarda patlama yaşanır.' : ))

Ruhumda iyi olana, güzel olana karşı mıknatısvâri bir çekim hissediyorum.
Onlar yaşamalı, yaşatılmalı bence...
Bir tek hayata bile olumlu yönde bir pencere açabiliyorsam bundan çok ama çok mutluluk duyuyorum.
Vermek… Verebilmek inanılmaz güzel bir duygu, yaşamımı anlamlandırdığına inanıyorum.
Ne hayatlar varlıktan ebediyete intikal etmişler, ne götürebilmişlerdir yanlarında işe yarar olarak acaba?
İyilik, yalnızca iyilik…  Geride bırakılan en güzel miras ve insanoğlu için en değerli 'yol azığı'...
Tüm kötüler ve kötülüklere inat iyilik tohumlarını yaymaya, yeşertmeye çalışmak yeryüzünde. Hayatıma anlam katabilecek, varlığımı değerli kılacak en güzel davranış biçimi...

Bir gece boyu yazılarımı okuma lütfünde bulunmanız da çok ince bir davranış, umarım güzelliklere açılmış olan ufuk pencerenize minik de olsa pırıltılar yansıtabilmişimdir.

Sizinle karşılaşmaktan mutluluk duydum, inanıyorum ki benim de sizden öğreneceğim güzellikler olacaktır.
Sevgilerle kalınız...

Çok sevdiğim bir yazı, alıntıdır:

SEVGİ ÜZERİNE

Masumi Toyotome diye bir Japon yazmış bu yazıyı. Dünyada sevilmek istemeyen kişi yok gibidir diye başlıyor. Ama sevgi nedir, nerede bulunur,
Biliyor muyuz diye soruyor. Sonra anlatmaya başlıyor: Sevgi üç türlüdür. Birincinin adı "Eğer" türü sevgi. Belli beklentileri karşılarsak bize verilecek sevgiye bu adı takmış yazar. Örnekler veriyor: eğer iyi olursan baban, annen seni sever. Eğer başarılı ve önemli kişi olursan, seni severim. Eğer eş olarak benim beklentilerimi karşılarsan seni severim.

Birinci tür: Bir şarta bağlı sevgi.  

Toyotome en çok rastlanan sevgi türü budur diyor. Karşılık bekleyen sevgi…  Sevenini, istediği bir şeyin sağlanması karşılığı olarak vaat edilen bir sevgi türüdür bu diyor yazar.
Nedeni ve şekli bakımından bencildir. Amacı sevgi karşılığı bir şey kazanmaktır. Yazara göre evliliklerin pek çoğu "Eğer" türü sevgi üzerine kurulduğu için çabuk yıkılıyor. Gençler birbirlerinin o anki gerçek hallerine değil, hayallerindeki abartılmış romantik görüntüsüne aşık oluyor ve beklentilere giriyorlar. Beklentiler gerçekleşmediğinde, düş kırıklıkları
başlıyor. Sevgi nefrete dönüşüyor. En saf olması gereken anne baba sevgisinde bile "Eğer" türüne rastlanıyor.Yazar bir örnek veriyor. Bir genç Tokyo Üniversitesi giriş sınavlarını kazanarak babasını mutlu etmek için çok çalışıyor. Okul dışında hazırlama kurslarına da gidiyor. Ama başarılı olamıyor.
Babasının yüzüne bakacak hali yok. Üzüntüsünü hafifletmek için bir haftalığına Hakone kaplıcalarına
Gidiyor. Eve döndüğünde babası öfkeyle sınavları kazanamadın. Bir de utanmadan Hakone'ye gittin? diye bağırıyor. Delikanlı "Ama baba vaktiyle sende bir ara kendini iyi hissetmediğinde Hakone kaplıcalarına
gittiğini anlatmıştın diyor. Baba daha çok kızarak delikanlıyı tokatlıyor. Çocuk da intihar ediyor. Gazeteler intiharın anlık bir sinir krizi sonucu
olduğunu söylediler, yanılıyorlardı diyor yazar. Delikanlı babasının kendisine olan sevgisinin yüksek düzeydeki beklentilerine bağlı olduğunu anlamıştı.
İnsanlar "Eğer" türü sevginin üstünde bir sevgi arayışı
içindeler aslında.
Bu sevginin varlığını ve nerede aranması gerektiğini bilmek bu genç adamın yaptığı gibi yaşamı sürdürmekle ondan vazgeçmek arasında bir tercih yapmakla karşı karşıya kaldığımızda önemli rol oynayabilir diyor Masumi Toyotome. İlginç değil mi?

İkinci tür: "Çünkü" türü sevgi  

Toyotome bu tür sevgiyi şöyle tarif ediyor: Bu tür sevgide kişi bir şey olduğu, bir şeye sahip olduğu ya da bir şey yaptığı için sevilir. Başka birinin onu sevmesi, sahip olduğu bir niteliğe ya da koşula bağlıdır. Örnek mi? Seni seviyorum. Çünkü çok güzelsin (Yakışıklısın). Seni seviyorum. Çünkü o kadar
popüler, o kadar zengin, o kadar ünlüsün ki. Seni seviyorum. Çünkü bana o kadar güven veriyorsun. Seni seviyorum. Çünkü beni üstü açık arabanla, o kadar romantik yerlere götürüyorsun ki.
Yazar, Çünkü türü sevginin Eğer türü sevgiye tercih edileceğini anlatıyor. Eğer türü sevgi bir beklenti koşuluna bağlı olduğundan, büyük ve ağır bir yük haline gelebilir.
Oysa zaten sahip olduğumuz bir nitelik yüzünden sevilmemiz hoş bir şeydir, egomuzu okşar. Bu tür, olduğumuz gibi sevilmektir. İnsanlar oldukları gibi sevilmeyi tercih ederler. Bu tür sevgi onlara yük getirmediği için rahatlatıcıdır. Ama derin düşünürseniz, bu türün Eğer türünden temelde pek farklı olmadığını görürsünüz. Kaldı ki bu tür sevgi de, yükler getirir insana. İnsanlar hep daha çok insan tarafından sevilmek isterler. Hayranlarına yenilerini eklemek için çabalarlar. Sevilecek niteliklere onlardan biraz daha fazla sahip biri ortaya çıktığı zaman, sevenlerinin, artık ötekini sevmeye başlayacağından korkarlar.
Böylece yaşama sonsuz sevgi kazanma gayretkeşliği ve rekabet girer.
Ailenin en küçük kızı yeni doğan bebeğe içerler. Sınıfının en güzel kızı, yeni gelen kıza içerler. Üstü açık BMW'si ile hava atan delikanlı, Ferrari ile gelene içerler. Evli kadın kocasının genç ve güzel sekreterine içerler. O zaman bu tür sevgide güven duygusu bulunabilir mi diye soruyor Toyotome. Çünkü türü sevgi de, gerçek ve sağlam sevgi olamaz diyor. Bu tür sevginin güven duygusu vermeyişinin iki ayrı nedeni daha var. Birincisi; acaba bizi seven kişinin düşündüğü kişi miyiz korkusu. Tüm insanların iki yanı vardır. Biri dışa
gösterdikleri, öteki yalnızca kendilerinin bildiği. İnsanlar sandıkları kişi olmadığımızı anlar ve bizi terk ederlerse korkusu buradan doğar. İkincisi de, ya günün birinde değişirsem ve insanlar beni sevmez olurlarsa endişesidir.
Japonya'da bir temizleyicide çalışan dünya güzeli kızın yüzü patlayan kazanla parçalanmış. Yüzü fena halde çirkinleşince, nişanlısı nişanı bozup onu terk etmiş. Daha acısı, aynı kentte oturan anne ve babası, hastaneye ziyarete bile gelmemişler, artık çirkin olan kızlarını. Sahip olduğu sevgi, sahip olduğu güzellik temeli üstüne kurulmuş olduğundan bir günde
ölmüş. Güzellik kalmayınca sevgi de kalmamış. Kız birkaç ay sonra kahrından ölmüş... Japon yazar toplumlardaki sevgilerin çoğu "Çünkü" türündendir ve bu tür sevgi, kalıcılığı konusunda insanı hep kuşkuya düşürür diyor.
Peki, o zaman, gerçek sevgi, güvenilecek sevgi ne? Ve işte sevgilerin en gerçeği:

Üçüncü tür sevgi: "Rağmen"  

Bir koşula bağlı olmadığı için ve karşılığında bir şey beklenmediği için, Eğer türü sevgiden farklı bu. Sevilen kişinin çekici bir niteliğine dayanıp böyle bir şeyin varlığını esas olarak almadığı için Çünkü türü sevgi de değil. Bu üçüncü tür sevgide, insan Bir şey olduğu için değil, Bir şey olmasına rağmen sevilir. Güzelliğe bakar mısınız? Rağmen sevgi. Esmeralda, Quasimodo'yu dünyanın en çirkin, en korkunç kamburu olmasına Rağmen sever.
Asil, yakışıklı, zengin delikanlı da Esmeralda'ya çingene
olmasına rağmen tapar. Kişi dünyanın en çirkin, en zavallı, en sefil insanı olabilir. Bunlara rağmen sevilebilir. Tabii bu sevgiyle karşılanması şartı ile. Burada insanın, iyi, çekici ya da zengin konum edinerek sevgiyi kazanması gerekmiyor. Kusurlarına, cahilliğine, kötü huylarına ya da kötü geçmişine rağmen olduğu gibi, o haliyle sevilebiliyor. Bütünüyle çok değersiz biri gibi görünebiliyor ama en değerli gibi sevilebiliyor. Japon yazar yüreklerin en çok susadığı sevgi budur diyor. Farkında olsanız da, olmasanız da, bu tür sevgi sizin için yiyecek, içecek, giysi, ev, aile, zenginlik, başarı ya da ünden daha önemlidir. Bunun böyle olduğundan nasıl emin olursunuz?
Haklı olduğunu kanıtlamak için sizi bir teste davet ediyor. Şu soruma cevap verin diyor. Kalbinizin derinliklerinde, dünyada kimsenin size aldırmadığını ve hiç kimsenin sizi sevmediğini düşünseydiniz, yiyecek, elbise, ev, aile, zenginlik, başarı ve üne olan ilginizi yitirmez miydiniz? Kendi kendinize
yaşamamın ne yararı var diye sormaz mıydınız? Devam ediyor Toyotome:
Şu anda en sevdiğiniz kişinin sizi sadece kendi çıkarı için sevdiğini anladığınızı bir düşünün. Dünya birden bire başınızın üstüne çökmez miydi? O an yaşam size anlamsız gelmez miydi?
Diyelim sıradan bir yaşamınız var. Günlük yaşıyorsunuz. Günün birinde gerçek, derin ve doyurucu bir sevgi bulacağınızdan umudunuz olmasa, kalan hayatinizi nasıl yaşardınız? Diye soruyor ve yanıtlıyor: Öyleleri ya iyice umutsuzluğa kapılıp intihar ediyorlar ya da iyice dağıtıp yaşayan ölü haline geliyorlar. Toyotome, hem de nasıl iddialı savunuyor Rağmen sevgiyi. Bugün yaşamınızı sürdürebilmenizin nedeni Rağmen türü sevgiyi şu anda yaşamanız ya da bir gün bu sevgiyi bulacağınıza inancınızdır. Son sözlerinde biraz umutsuz, Toyotome. Bugün yaşadığımız toplumda herkesi doyuracak bu sevgiyi bulmak zor. Çünkü herkesin sevgiye ihtiyacı var. Kimsede başkasına verecek fazlası yok? diye açıklıyor. Anlatıyor:
Yakınımızda olan birinin bu sevgiyi bize vermesini bekleriz. Ama o da aynı şeyi başkasından beklemektedir. Peki bu dünyada sevgi ne
kadar var. Yazara göre, açlığımızı biraz bastıracak kadar.
Ve de yemek öncesi tadımlık gelen iştah açıcılar gibi. Bu minnacık tadım, bizi daha müthiş bir sevgi açlığına tahrik ve teşvik ediyor. Bu minnacık tadım sevgiye ne kadar muhtaç olduğumuzu anlatıyor. Büyük bir hırsla ana yemeğin gelmesini ve bizi doyurmasını bekliyoruz. Hani nerede? Hepsi o. Ve asıl çarpıcı cümle en sonda.
"DÜNYADAKİ EN BÜYÜK KITLIK, RAĞMEN TÜRÜ SEVGİNİN YETERİNCE OLMAYIŞIDIR."  

------------------------------                                            

Sayın,  Hayateylül  ( Lütfen siz kırmızı yazıyı görmezlikten gelin, bu ifade benim açımdan samimiyetimi etkiler nitelikte değil, aksine yazılarını okumak için bozuk modemimle boğuştuğum ikna üstadına sevgi ifadesidir.)

"Hayranlık" kelimesini kullandığınız duygu ve düşüncelerimi bir kez daha okumama vesile oldunuz. Gerçekten hayranlığa layık olan bir tek "anne" sözcüğüne rastladım yazılarımda.  Bakışınızdaki güzellik için teşekkür ederim.

Bende, kendinize ait bir şeyler, ya da sizde bana ait bir şeyler olabileceğini ifade etmişsiniz. Bir kez daha anladım insanların sizi neden okumakta yarıştığını. Ben böyle bir şeyi düşünemedim. Sadece dalıp gittim alıntılarla kendi düşüncelerinizi harmanlayışınıza.
Merak etmiyor da değilim, eğer duygularım size hitap etmeseydi bana cevap yazmaz mıydınız? Ya da bana cevap yazdınız çünkü her şeye rağmen hayat dolu bir ruh ikizinizle karşılaştığınızı düşünüyorsunuz. Belki de dümdüz, ikincil anlam içermeyen cümlelerim ve edebî yetersizliğime rağmen beni kendinize yakın hissettiniz. Bana kalırsa siz, Toyotome'yi çoktan aşıp Yunus'un dilini kullandığınız için duygu ve düşüncelerime cevap yazma inceliği gösterdiniz.

   Bu siteye, benim yaşadıklarımı yaşayan ebeveynlerin neler yaptıklarını araştırırken ulaştım. Aradığımı henüz tam olarak bulamadım ama aramadığım eksik olan yanımı keşfettim. Benim hayatımda her şey tamam; kabullendim; çözüme gittim; pekiştiriyorum; hislerim duygu dünyamı erozyona uğratacak kadar birikmiş ama ben bunları elektronik âlemle paylaşmıyorum. Böyle yaşamak yük değil, bunu herkese anlatmalı söylemeliyim. Özürlü yakınlarının olduğunu en iyi arkadaşlarından bile gizleyen insanların varlığını öğrendikçe yanlışımı daha iyi fark ediyorum. Kâinat tablosundaki rengimizi setretmeye çalışmak, eşsiz resme ihanet olmaz mı? Değil mi? ( Kelimelerinizi çalmama umarım kızmıyorsunuzdur   )

Ben Haziran ayının en sıcak gününde üstelik hafta sonu dünyaya gelmişim. Sahneye çıkışım maalesef sizinki gibi romantik ifadeler kullanmaya müsait değil. Ama en çetin hastalıklarımı sonbaharda yaşamışım. –hatta yaşadım çünkü acılarımı hala hatırlıyorum-  Her ziyaret edenin getirdiği dolu dolu çikolata paketlerini de Bunun için ben sonbaharı çocukluğumda yağmurlu çikolata diye resmetmiştim.  Okula herkesten bir yıl önce başladım, müthiş bir hevesle. Hayatımın en heyecanlı günü bakıyorum yine sonbahar mevsiminde!  Biraz daha büyüdüğümde, sonbahar benim için annemin ellerindeki pekmez kokusu, dedemin yaptığı çöpe dolama -ki bağbozumunun en güzel ödülüdür- oluverdi. Lise yıllarında radyoda "Eylül'de gel" şarkısı çaldığında beğenmeyerek değiştirdim. Üniversite 2. sınıfta bu şarkıyı zorla âşık olmaya çalıştığım çocuk için dinledim. Çalışma hayatına Eylül'de başladım. Kızımın babasıyla ne hikmetse Bir sonbahar akşamında tanıştım. Vücudumda bir odacıkta kara gözlümün kendine bir hayat kurduğu haberini sonbaharda aldım. Kara gözlü Çiğdemimin bugün yaşadığı bir takım zorlukların nedeni olan talihsiz olayı yine Sonbaharın tam ortasında haber aldım. Çok uzun ve zorlu uğraşların ardından ilk adımlarını sonbaharın sonunda atmaya başladı Çitlembiğim.  Yine iki yıl önce sonbaharda yeni ve güzel bir iş ortamına sahip oldum. ( tüm bu olayların sonbahara denk gelişini ben de yazarken fark ettim. Daha nicelerini de sizi sıkma endişesiyle yazmıyorum)


Velhasıl, çocukluğumda belliymiş benim için sonbaharların ne anlama geleceği. Hastalıkların verdiği geçici acıların sonunda tadacağım muhteşem "Damak" çikolata.  

Sizde de hayatımdaki sonbahar hikâyelerinin tadı var bence. Tokat gibi çarpan gerçekçi insan tabloları sonunda insanı sıcacık saran anne şefkati... Bana bunu hissettiriyorsunuz.
İyi ki hissettiriyorsunuz.

İyi ki varsınız Yağmurlu Çikolata.

İyi ki…
    
(Cevap yazım)
                                                                
BEN Teşekkür ederim..

"Güzellik, bakan gözdedir." Güzel bakan, güzel görür..

Güzellik şurada ki siz, bende, kendinizi gördünüz..

Senin hakkında iyi zanda bulunanın zannını gerçekleştir. Hz. Ali

Sizin ve beni seven, güzellikler gören tüm dostlarımın güzel görüşlerini gerçekleştirmeye, bu güzelliklere lâyık olmaya çalışacağım, inşallah..

Edebî yetersizlik ve siz?
İlkbahar ve olmayan güller gibi bir şey bu, bahar gelsin ve içinde gül barındırmasın, olabilir mi?
Nedir gönül tellerimi titreten o takdirde? Kalpten çıkarsa kalbe ulaşırmış sözler; dudaktan çıkarsa kulağa…
O yüzden hissetmedikçe yazmam, kurudur, yüzeyseldir yazdıklarım o zaman, lezzet alamam onlardan...
Oysa sizinkiler en nadide edebî metinlerin bakmaya kıyılası nakışlarını sunuyor gözlerime, yüreğime…
Boş başak dik durur derler, korkarım bu anlamda dik durmaktan... Sıra dışı bir cesaretim ve çok düşkün olduğum onurum vardır, hani bazıları onuru için yaşar ya, öyle bir şey işte...
Aklıma BEN BİR EYLÜL SEN HAZİRAN' ı getirdiniz. Aşağıya alıntılayacağım.

BEN BİR EYLÜL- SEN HAZİRAN

Bir eylüldü başlayan içimde
Ağaçlar dökmüştü yapraklarını
Çimenler sararmıştı
Rengi solmuştu tüm çiçeklerin
Gökyüzünü kara bulutlar sarmıştı
Katar katar gidiyordu kuşlar uzaklara
Deli deli esiyordu rüzgâr
Dağılmıştı yazdan kalan ne varsa
Yaşanmamış bir mevsim gibiydi bahar
Neydi o bir zamanlar
Sevmişliğim, sevilmişliğim
O heyheyler, o delişmenlikler neydi
Ne bu kadere boyun eğmişliğim
Ne bu acıdan korlaşan yürek
Ne bu kurumuş nehir; gözyaşım
Önümdeki diz boyu karanlıklar da ne
Ne bu ardımdaki kül yığını; elli yaşım
Beni kötü yakaladın haziran
Gamlı, yıkık eylül sonuma
Bir ilkyaz tazeliği getirdin
Masmavi göğünle
Cana can katan güneşinle
Pırıl pırıl engin denizinle girdin içime
Çiçekler açtı dokunduğun..
Çimler büyüdü yürüdüğün
Ve güller katmer katmer oldu güldüğün yerde
Başımda senin kuşların kanat çırpıyor şimdi
Oldurduğun yemişlerin ağırlığından
Dallarım yere değiyor
Güneşi batmadan saçlarının
Bir dolunay doğuyor bakışlarından
Gün boyu senden bir meltem esiyor yanan alnıma
Uykusuz gecelerim seninle apaydınlık
Başım dönüyor, off başım dönüyor yaşamaktan
Ölebilirim artık
Ölme diyorsan; gitme kal öyleyse
Sarıl sımsıkı, tenim ol, beni bırakma
Baksana; parmak uçlarım ateş
Lavlar fışkırıyor gözbebeklerimden
Hadi gel, tut ellerimi, benimle yan
Benimle meydan oku her çaresizliğe
Benimle uyu, benimle uyan
Birlikte varalım onuncu aylara
Ben bir eylül,
Sen haziran...

Ümit Yaşar Oğuzcan


Severim Haziran'ı... Özgürlüğe meyilli ruhumu coşturur âdeta. Ruhumu ilkbaharda coşan nehirler gibi canlandıran eşsiz güzellikte günbatımları ile büyüler gün be gün; güzelliğinden öylesi emin, öylesine mağrur, vakur...
"Merak etmiyor da değilim, eğer duygularım size hitap etmeseydi bana cevap yazmaz mıydınız? " demişsiniz. İnanıyorum ki bu âlemde hiç bir şey tesadüf eseri değildir, çok inceden inceye hesaplanmış ve denkleştirilmiştir. Bu anlamda elinden geleni yaptıktan sonra kaza ve kadere inanan bir insanımdır. Sizinle yollarımızın kesişmesi varmış ilâhi takdirde... yoksa duyguları bana hitabetçiği halde cevap yazamadığım başkaları da var bu sitede, emin olabilirsiniz.
Çok doğru bir tespit sanırım, manevî mükemmellik hedeflemişimdir, yüreğim meyletmiştir soğuk bir kış gününde sıcacık bir bardak çaya, çölde kuruyup çatlayan dudakların bir damla suya hasreti gibi beni peşinden sürüklemiştir güzellikler... İnsanlara sahip oldukları maddiyat nedeniyle gıpta etmemişimdir ancak beni büyüleyen manada kendini aşabilmiş insanlar olmuşlardır ve dua etmişimdir kâinatın, âlemlerin sahibine, O' nun sevgisine lâyık olabilmek için... O yarattığı için sevmeye, O dilediği için ve O'nun rızası için elimden geldiğince iyi olabilmeye, hayır ya da şer gelen her şey O'ndan olduğu için bana yaptıkları yanlışlıklar için insanlara kırılmamayı öğrenmeye çalışmışımdır.Yûnus'ça:

Elif dedim ötürü,

Pazar eyledim götürü,

Yaratılmışı hoş gördüm

Yaratandan ötürü!

Aşağıdaki satırlar da ruh ikizlerimden birisi olduğunu hissettiğim, çok değer verdiğim bir Dr. hanımla yazışmamızdan alıntıdır, tarafıma yazılmış bir yazısından:

"her zamanki gibi, çok dokunaklı ve "gerçekten hak ettim mi?" dedirten çok lütufkâr şeyler yazmışsınız.  

Şu kesin ki, siz "gönül insanı" sınız... Eminim ki, en soğuk insanı bile içine çeken, o sıcaklıkla sarıp sarmalayan bir yanınız var... "

Buna benzer oldukça özel yazışmam var, ümidediyorum ki doğru yoldayımdır, bu satırlar cesaret ve ümit katıyor benliğime; olgunlaşma yolunda mesafe kat etmekte olduğum ümidi ve duygusunu getiriyorlar bana...
Lise yıllarımdan aklımda kalmış  bir şiir, şairini de şiiri de google' da bulamadım, ufak tefek yanlışları var olabilir, size gelsin GÜLENAZ...
Sevgimle...

Sonbahar indi bu akşamla bir örnek içime
Herkes insin bu hazin âleme bir sen inme
Uymayan sade bunun hüznüne bir sen varsın
Sen ki her kalbe cenuptan süzülen rüzgârsın
Sen ki şevkinle diriltirsin ölen bin hevesi
O bahar çehrene uymaz bu hazan çerçevesi




............................................................................................................................................................................................................
............................................................................................................................................................................................................